Σαν τα φεγγάρια που

θρηνούν την ομορφιά τους,

και κάνουν κύκλους,

κύκλους να ζαλιστούν 

και να ξεχάσουν!

Έτσι κι εγώ, 

για να ξεφύγω, απ΄όσα με κρατούν, 

απ΄όσους με πονούν,

δίνω φτερά στον εαυτό μου,

να πετάξω!

Και κάθε τόσο που θα ΄ρχομαι στη γη,

χώμα τα πόδια, προσκυνώ την μοναξιά σου.

Σύννεφα πύλες μου μουδιάζουνε το νου,

μυστήριο τρένο

με τραβάει η σιωπή,

σαν χιόνι κάτασπρο, 

δε λιώνω την αυγή.

Όταν τα μάτια σου κοιτώ

δε ξημερώνει!

λέω στον Άδη να νυχτώνει

και στο φεγγάρι να φοράει τα λευκά,

να μου θυμίζει τ΄όνειρα τα παιδικά,

να μου γελάει..

Κι εσύ, να μου μιλάς

όταν τα πάντα θα σιωπούν

μόνο τα λόγια σου

γιατρεύουν την ψυχή!

-Απόσπασμα-

Βάγια Ριζηνού

Kαι σήμερα νοστάλγησα

αυτό που πιότερο θέλω ν΄αποκτήσω:

Τις αισθήσεις μου να διαμελίζονται

στο άπειρο και να συνενώνονται

μαζi πάλι στο χάος...

Mόνο έτσι θα γραφτεί το πιο απλό στιχάκι

με την πιο μεγάλη γνώση..........

                                                                     (Βάγια Ριζηνού)

....To μέλλον μου ασάλευτα προσμένω

όνειρα κρυμμένα σε χαρτί

λάμπω σαν βεγγαλικό

σε σκοτεινό φεγγίτη

και ο ίσκιος μου 

χορεύει σ΄ενα τοίχο

και δεν αντέχω τη ζωή μου

σε μια λάθος εποχή....

Παρουσία

Υπάκουσα στη λησμοσύνη σου

στη βίβλο των σημαντικών

και των ασήμαντων αναπολήσεων σου..

σιγή,

δεν είμαι εκεί , μα είμαι

σαν χείμαρρος οι λέξεις

αναδύονται απ΄το πηγάδι σου,

βάλσαμο της ταραγμένης σου ψυχής.

Εμφύλια διαμάχη και νικητής δεν υπάρχει.

Λουκούλλεια γεύματα οι αναμνήσεις,

μη τρέφεσαι από αυτές,

γιατί το δείπνο σου θα λάβει τέλος.

τότε θα λυγίσεις.

Το τρίγωνο σου χρόνια

έχεις να το αγγίξεις,

φοβάσαι μην υπνωτιστείς.

Πριν την αστρική σου έκρηξη,

μάγισσες, πλανεύτρες, ξελογιάστρες

το θάνατο σου επιζητούν

λάβαρο στο κόσμο τους.

Δεν είμαι εκεί, μα είμαι

να σου τραγουδώ τις πιο

γλυκές μου καληνύχτες,

κι ας είναι οι τελευταίες.

-Βάγια Ριζηνού-

...Που θα ξεδιψάσουμε?

Που θα πιουν νερό οι αλήθειες μας?

Φοβάμαι όλο και λιγότερο..

Να κρυφτώ θέλω στη φύση.

Γυμνές αλήθειες στη ράχη κάποιου δελφινιού

Μη τρομάξεις!

Μόνο κράτα μου το χέρι.

Λυτρώνομαι!!!

Απόσπασμα από την πρώτη ποιητική συλλογή

Βάγια Ριζηνού

Καλά Χριστούγεννα ..........

Εύχομαι υγεία, αγάπη και δημιουργία σε όλους....

Να φροντίζουμε και να φερόμαστε 

με τρυφερότητα στην ψυχή μας...

Η ευτυχία τότε θα μας κλείσει στην αγκαλιά της!!!

Κι όταν όλα ησυχάζουν

Η ψυχή ξυπνά και περιπλανάται

Ελεύθερη και μεστωμένη

Στα βάθη της ύπαρξης σου.

Και ψάχνεις, ψάχνεις

Βυθίζεσαι και αναδύεσαι

Γεμάτος μαργαριταρένια γνώση

Βγαλμένη από τα πιο σπανία κοράλλια

Βαθύ μπλε ο χιτώνας σου

Και τα πόδια σου λεπίδες

Που ματώνουν στο πέρασμα τους

Τις αλήθειες του κόσμου,

Μεστωμένες σαν να κρύβουν

Μέσα τους βαριές θεομηνίες

Έτοιμες να σαρώσουν

Το ψέμα που σε πνίγει.

(Βάγια Ριζηνού)

-Δεύτερη Ποιητική Συλλογή-