Ολότητα

Ο Έρωτας είναι σαν μια σταγόνα νερό,

που ξεγλιστρά από τα βελούδα όνειρα

καποιου λουλουδιού

και ακουμπά τα διψασμένα σου χείλη,

έρχεται και σε αγγίζει μόνη της,

αναπάντεχα σε δροσίζει,

μα δε σε ξεδιψά,

και συ περιμένεις...

Ζωή και καρτερικότητα για την

ολοκλήρωση,

την αιωνιότητα,

έτσι καθως αφήνεσαι μαγεμένος

από την έναστρη μυρωδιά,

με το βλέμμα σου να χάνεται κάπου στον ορίζοντα,

εκεί που ζευγαρώνει ο ουρανός και η θάλασσα...

                                                                                             (Βάγια Ριζηνού)

Μισοφέγγαρα τα βλέφαρα σου

φωτίζουν το βάθος των ματιών σου

και στάζουν άστρα

στις λίμνες των χειλιών σου..

Η καρδιά σου βασίλειο του κόσμου

και γω ζητώ μιαν άκρη

ν΄αγναντεύω τα όνειρα σου!!!

                                      (Βάγια Ριζηνού)

http://www.youtube.com/watch?v=wssgnk1Lhno&feature=relmfu

http://www.youtube.com/watch?v=-97WMvm4AFE&feature=share

http://www.youtube.com/watch?v=7u9cs-S8wO8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=guckSGWwATw&feature=share

Πως θα φαινόντουσαν όλα

αν βαφόντουσαν με κόκκινο,

το κόκκινο μου,

σαν ποτάμι θα κυλούσε

κάτω από τον ουρανό της καρδιάς μου..

Κι όσο θα σου λέω Σ΄αγαπώ,

τόσο πιο κόκκινο θα γίνεται

μέχρι να σβήσει η φωνή μου... 

Κι όταν θα σβήσει, 

μια χάρη σου ζητώ..

Πάρε την κόκκινη καρδιά μου

και αγκάλιασε την με τις παλάμες σου 

και πες πως δε θα σε ξεχάσω.. 

και μες τα χέρια μια ζωή θα σε κρατώ... 

Δεν είναι τίποτα τυχαίο,

που έχουμε παλάμες δυο...!!! 

                                         (Βάγια Ριζηνού) 

Σαν τα φεγγάρια που

θρηνούν την ομορφιά τους,

και κάνουν κύκλους,

κύκλους να ζαλιστούν 

και να ξεχάσουν!

Έτσι κι εγώ, 

για να ξεφύγω, απ΄όσα με κρατούν, 

απ΄όσους με πονούν,

δίνω φτερά στον εαυτό μου,

να πετάξω!

Και κάθε τόσο που θα ΄ρχομαι στη γη,

χώμα τα πόδια, προσκυνώ την μοναξιά σου.

Σύννεφα πύλες μου μουδιάζουνε το νου,

μυστήριο τρένο

με τραβάει η σιωπή,

σαν χιόνι κάτασπρο, 

δε λιώνω την αυγή.

Όταν τα μάτια σου κοιτώ

δε ξημερώνει!

λέω στον Άδη να νυχτώνει

και στο φεγγάρι να φοράει τα λευκά,

να μου θυμίζει τ΄όνειρα τα παιδικά,

να μου γελάει..

Κι εσύ, να μου μιλάς

όταν τα πάντα θα σιωπούν

μόνο τα λόγια σου

γιατρεύουν την ψυχή!

-Απόσπασμα-

Βάγια Ριζηνού

Kαι σήμερα νοστάλγησα

αυτό που πιότερο θέλω ν΄αποκτήσω:

Τις αισθήσεις μου να διαμελίζονται

στο άπειρο και να συνενώνονται

μαζi πάλι στο χάος...

Mόνο έτσι θα γραφτεί το πιο απλό στιχάκι

με την πιο μεγάλη γνώση..........

                                                                     (Βάγια Ριζηνού)

....To μέλλον μου ασάλευτα προσμένω

όνειρα κρυμμένα σε χαρτί

λάμπω σαν βεγγαλικό

σε σκοτεινό φεγγίτη

και ο ίσκιος μου 

χορεύει σ΄ενα τοίχο

και δεν αντέχω τη ζωή μου

σε μια λάθος εποχή....

Παρουσία

Υπάκουσα στη λησμοσύνη σου

στη βίβλο των σημαντικών

και των ασήμαντων αναπολήσεων σου..

σιγή,

δεν είμαι εκεί , μα είμαι

σαν χείμαρρος οι λέξεις

αναδύονται απ΄το πηγάδι σου,

βάλσαμο της ταραγμένης σου ψυχής.

Εμφύλια διαμάχη και νικητής δεν υπάρχει.

Λουκούλλεια γεύματα οι αναμνήσεις,

μη τρέφεσαι από αυτές,

γιατί το δείπνο σου θα λάβει τέλος.

τότε θα λυγίσεις.

Το τρίγωνο σου χρόνια

έχεις να το αγγίξεις,

φοβάσαι μην υπνωτιστείς.

Πριν την αστρική σου έκρηξη,

μάγισσες, πλανεύτρες, ξελογιάστρες

το θάνατο σου επιζητούν

λάβαρο στο κόσμο τους.

Δεν είμαι εκεί, μα είμαι

να σου τραγουδώ τις πιο

γλυκές μου καληνύχτες,

κι ας είναι οι τελευταίες.

-Βάγια Ριζηνού-

...Που θα ξεδιψάσουμε?

Που θα πιουν νερό οι αλήθειες μας?

Φοβάμαι όλο και λιγότερο..

Να κρυφτώ θέλω στη φύση.

Γυμνές αλήθειες στη ράχη κάποιου δελφινιού

Μη τρομάξεις!

Μόνο κράτα μου το χέρι.

Λυτρώνομαι!!!

Απόσπασμα από την πρώτη ποιητική συλλογή

Βάγια Ριζηνού

Καλά Χριστούγεννα ..........

Εύχομαι υγεία, αγάπη και δημιουργία σε όλους....

Να φροντίζουμε και να φερόμαστε 

με τρυφερότητα στην ψυχή μας...

Η ευτυχία τότε θα μας κλείσει στην αγκαλιά της!!!

Κι όταν όλα ησυχάζουν

Η ψυχή ξυπνά και περιπλανάται

Ελεύθερη και μεστωμένη

Στα βάθη της ύπαρξης σου.

Και ψάχνεις, ψάχνεις

Βυθίζεσαι και αναδύεσαι

Γεμάτος μαργαριταρένια γνώση

Βγαλμένη από τα πιο σπανία κοράλλια

Βαθύ μπλε ο χιτώνας σου

Και τα πόδια σου λεπίδες

Που ματώνουν στο πέρασμα τους

Τις αλήθειες του κόσμου,

Μεστωμένες σαν να κρύβουν

Μέσα τους βαριές θεομηνίες

Έτοιμες να σαρώσουν

Το ψέμα που σε πνίγει.

(Βάγια Ριζηνού)

-Δεύτερη Ποιητική Συλλογή-

Aφιέρωμα στον Βαγγέλη Καλογηράτο

Ευτυχώς, που στις δύσκολες και επώδυνες μέρες

που ζούμε υπάρχουν άτομα με ευαισθησίες όνειρα και ελπίδες!!

Άτομα που δεν έχουν βολευτεί απλά σε έναν αναπαυτικό καναπέ αντικρίζοντας

την έκπτωση της κοινωνίας, αλλά που μάχονται ο καθένας τους με το δικό του τρόπο.. Έχω την τύχη να γνωρίζω ένα τέτοιο άτομο που βγάζοντας φωτογραφίες και δημιουργώντας σποτάκια κοινωνικού περιεχομένου δίνει το δικό του αγώνα για την ευαισθητοποίηση της πολιτείας...Το όνομα του είναι Βαγγέλης Καλογηράτος και στις 14/12/11 κέρδισε το Πρώτο Βραβείο καλύτερου βίντεο με θέμα το ρατσισμό..

Αξίζει να το δείτε.....

Φίλε Βαγγέλη εύχομαι τα καλύτερα...

Ύπνος

Βαρύ το μαξιλάρι μου,

το πιο μακρύ φορτίο μου σηκώνει.

Φορτίο συνειδητό-υποσυνείδητο-ασυνείδητο.

Τυφώνας σκέψεων

και γω γυρνώ-κι όλο γυρνώ

γύρω από τον εαυτό μου

πλανητική η μοίρα μου.

Σαν γάτα που δεν κατάφερε

να ξεγλιστρήσει απ΄τον οίστρο της.

Πόνος και ηδονή συνάμα.

Τα μαλλιά βελούδινα

χα'ι'δεύουν το κάρο που με υπομένει

σαν μια γλυκιά ευχαριστία

σ΄έναν άπειρο θεό

που με τη ζεστή ανάσα του

εξατμίζει τα νερά

απ΄τα βρεγμένα μου φορέματα.

                                                                        (Βάγια Ριζηνού)

Αναρριχώμενος Έρωτας

Ροδόμελο στάζουν τα λόγια σου

απ΄το ποτήρι των χειλιών σου

και αγιόνερα λούζουν

τις καμπύλες του κορμιού σου.

Λουτρά που πάντα ήθελα

να βρέξω τους αστραγάλους μου.

Και αχίλλειων πτέρνα να κερδίσω

στο αγκάθι της αγάπης σου.

                                                                        (Βάγια Ριζηνού)

Αποτοξίνωση

Ποιητική μου έκρηξη σ΄ ακολουθώ

παιδί στα σπλάχνα μου κρατώ

και δε θα δεχτώ την έκτρωση της πολιτείας

την έκπτωση της κοινωνίας

στην Πομπηία των ονείρων μου.

Τα νερά του τοκετού μου

θα πλημμυρίσουν

ένα καινούριο χώμα θα βλαστήσει,

πρωτότοκο παιδί μου σε σένα στηρίζω 

τη νέα αρχή 

την απαρχή της σωτηρίας....

                                                                           (Βάγια Ριζηνού)

Ανίατη Συνάντηση

Αλάθητα τα μάτια σου,

βουτούν στη σιωπή μου,

Αναδύομαι στάζοντας κόκκινο

στα χαλάσματα των χειλιών σου.

Μόνη μου, δεν είμαι πια.

Κουβάλα το βάρος μου στη λησμονιά,

να κρατιέμαι μόνο από το λαιμό σου.

Ξεκλείδωσε με, ψάξε με σου λέω,

Μη μου αφήνεις το χέρι, κράτα το.

Ντύσε με τ΄ άρωμα σου την αύρα μου.

Φοβάμαι όλο και λιγότερο.

                                                              (Βάγια Ριζηνού)

Ζευγάρωμα Μορίων 

Γιατί όλοι θαρρούν

πως τα πάντα είναι στέρεα

πως ότι βλέπει το μυαλό τους

μόνο τούτο είναι,

ποσό θα τρόμαζε κανείς

αν την ουσία των πραγμάτων αντίκριζε

γιατί να πλαγιολισθούν

και να αυτοαποκαλούνται λαγνοουτοπικοί.

Βόλεμα στον πιο αναπαυτικό καναπέ!

Το νερό ειναι νερό

το χώμα ειναι χώμα

και το σώμα  σώμα.

Όχι, μια κίνηση είναι όλα

μια αέναη αλληλουχιακή κίνηση!

Ο πιο αισθησιακός χορός!

                                                                         (Βάγια Ριζηνού)